در اينجا نكتهء مهمّى هست كه سزاوار است بدان اشاره شود و آن اين است كه نعمت همانطور كه نتايجى مثبت به بار مىآورد براى انسان برخى امور منفى نيز پديد مىآورد و بر انسان است كه اين نتايج منفى را با شكرگزارى دفع كند . پس مال ، فرزند ، مقام و قدرت ، همه نعمتهايى هستند كه در كنار منافع چندين نتيجهء منفىاش نيز با خود همراه دارند ، و كسى كه شكر نعمت نمىكند و متوجّه جوانب منفى نمىشود و فريفتهء نعمت مىگردد . . . اسراف و تبذير در پيش مىگيرد ، حقوق ديگران را ادا نمىكند و سرانجام آثار منفى آن رفتارها را متوجّه خود مىسازد و نعمت بر او نقمت ( عذاب ) مىگردد . بسيارى از مردم وقتى خداوند نعمتى بدانان عطا مىفرمايد از آن به نيكى و درستى استفاده نمىكنند در نتيجه نعمت و بال آنان مىشود . امام صادق عليه السلام « شكر نعمت » را شرط در امان ماندن انسان از ضرر و نتايج منفى نعمت دانسته است . دعا و روزى امام صادق عليه السلام مىفرمايد : « إنّ اللَّه عزّ وجلّ جعل أرزاق المؤمنين من حيث لم يحتسبوا ، وذلك أنّ العبد إذا لم يعرف وجه رزقه كثر دعاؤه » . ( بحار الانوار ، ج 93 ، ص 289 ) « خداى عزّ وجلّ روزيهاى مؤمنان را از جاهايى كه گمان نمىكنند مىرساند و از اينرو بنده اگر راه روزيش را نداند دعايش افزون مىشود . » خداوند دوست دارد كه دعاى انسان مؤمن را بشنود و دوست دارد كه پاداش دعاى او را بدهد ، زيرا دعا علاوه بر آنكه از استجابت الهى ، نتايجى براى وى حاصل مىكند تأثيرات واقعى ديگرى نيز دارد ، دعا دل انسان را خاشع و روح او را پاك مىدارد ، همچنانكه حسنات و ثواب او را چندين برابر مىكند . پس از اينروست كه خداوند روزى مؤمن را در جايى كه خود گمانش را نمىكند ، قرار